Tom Poes is geen kater
|
21 Januari 2012 | 21:41:30
Met z'n viertjes naar de officiele premiere van de Ollie B Bommel musical "de nieuwe ijstijd" geweest. Was natuurlijk extra leuk door de komst van de Koningin. Wij gingen ook over de rode loper die uitgelegd was, maar de fotografen die er al klaar stonden, hadden geen belangstelling voor ons, ook al hadden we ons op ons paasbest gekleed. Heel grappig om te zien hoe zoiets gaat, want iedereen kijkt natuurlijk uit naar de koningin, maar buiten wachten had geen zin, dat was goed getimed: eerst iedereen de zaal in en op het allerlaatst de koningin erin. Iedereen om zich heen kijken om te zien welke stoelen nog vrij waren. Ook dat was slim uitgedacht: niet helemaal vooraan, want dan zit je natuurlijk vast bij het toneel, nee, de voorste rij bij het middenpad, zo kan de koningin in geval van calamiteit snel weggeleid worden en kunnen ze mooie de paden voor haar vrij houden bij de pauze en na afloop. Wij zaten op rij 27, dus relatief ver weg om het goed te zien, maar door de ambtsketting van Aboutaleb die schitterde konden we het toch goed zien en het kapsel van Bea natuurlijk, dat valt wel op. Maar echt een mooie foto was niet te maken. Bart heeft wel een filmpje gemaakt met z'n iPhone, dan hoor je ook goed hoe iedereen uit z'n dak gaat: staan, klappen en 1 jongen riep zelfs kei-hard: leve de koningin. Waarop Eniek verzuchtte: ze is ook maar gewoon een mens, hoor!
De voorstelling was erg leuk. De welbekende strip-drieluik vormde steeds de digitale achtergrond, er was een mix van acteurs en vertellers/stemmen. Bart was erg knap, die herkende zowaar de stemmen van Jacques d'Ancona (Argos) en Paul van Vliet (verteller). Natuurlijk thuis nagezocht wie er nog meer in zaten. Toen snapten we ook waarom we Peter Faber (Joost) tegen het lijf liepen in de pauze, die had ook een stem in het geheel. Lekker genieten van de welbekende uitspraken van Bommel en de zang was ook erg goed. Grote hilariteit tijdens de voorstelling toen Kapitein Walrus zei "een kapitein verlaat nooit z'n schip". Een hartelijk gelach en applaus, heel relevant in deze tijd Ook de laatste uitsmijter, als versie van Ketelbinkie, toen wij uit Rommeldam vertrokken was in Rotterdam natuurlijk een groot succes. Op de vraag van Eniek waar de B van Ollie B Bommel voor staat, heb ik geen goed antwoord kunnen vinden. Op Eniek's tweede vraag had Stijn een heel goed antwoord. Eniek vroeg namelijk, waarom Tom Poes een jongen is en toch gespeeld wordt door een meisje. Waarop Stijn doodleuk antwoord, het is geen kater! Logisch toch, haha.
Na afloop van de voorstelling niet als een stel groupies buiten staan wachten tot de koningin het pand weer verliet. Wel cool om naar buiten te stappen en dan zo'n rij zwarte auto's, beveiliging en politie klaar te zien staan. Lekker thuis patatjes gehaald, zo'n feestelijke zaterdag moet je toch afsluiten met lekker slecht eten...
jetlag of winterblues?
|
13 Januari 2012 | 21:46:48
Tjonge, het is toch frappant hoe snel je de vakantie al weer lang geleden lijkt. Ik weet nog dat ik op maandag dacht 'die vakantie-ontspanning gaan we lekker lang vasthouden'. Nou, op dinsdag heb je al niet meer door dat het pas je tweede werkdag is! Ach, dat helpt ons dan weer door de jetlag heen. Want deze hele week is het bar-slecht gegaan met opstaan. Ach, niet dat we ons verslapen hebben, maar de wekker heeft toch meer gekreun en snoozes naar z'n hoofd gekregen dan normaal gesproken. Misschien dat ik na een week van dit ritueel niet meer mag spreken van jetlag, maar dat ik de diagnose moet bijstellen naar winterblues. Daar is maar 1 remedie tegen. Nee....niet vroeger naar bed gaan... gewoon leuke dingen plannen!
Gisteren las ik in de Echo (een van de Rotterdamse huis-aan-huis blaadjes) dat de musical Bommel in Rotterdam in premiere gaat (ik wist al dat hij in April in Spijkenisse speelt) in het oude Luxor theater. En dat ze hoog bezoek krijgen bij de premiere: HM Koninging Beatrix herself stond in het krantje. Ach, of het nu een publiciteitsstunt is om de zaal vol te krijgen of niet, het triggerde in ieder geval weer een aankoop. Volgende week zaterdag zitten wij in het oude Luxor. Op rij 27, dat wel, maar het voordeel van een beetje achterin zitten is dat je mooi de zaal in de gaten kunt houden of Bea binnen komt of niet. Als ze zich net zo kleed als bij haar laatste staatsbezoek, dan is ze niet te missen!
Fijn weekend allemaal, ik ga proberen wat vroeger te gaan slapen, zzzz
nog eentje om het af te leren
|
08 Januari 2012 | 22:20:15
Het dagelijks bloggen is er zo ingeslopen, het voelt bijna vreemd om niet te bloggen. Haha, nou, bijna hoor, want zodra je thuis bent, is het meteen weer over tot de orde van de dag. Maar nog even eentje om de vakantie dan echt af te sluiten. Al gebeurt er natuurlijk weinig spannends. We hadden donderdagavond alle koffers al ingepakt. Wederom te veel kleding meegenomen. We hadden wel met een hele koffer minder toegekund, tja, en dan had ik voor mijn gevoel al heel conservatief ingepakt. Maar in de praktijk blijkt dat je iedere dag in je ski-broek rond-loopt en 's avonds heel vaak niet eens een spijkerbroek aantrekt, maar meteen in jogging- of pyjamabroek stapt (behalve Bart dan, die houdt niet van jogging/pyjama broeken ). Volgend jaar toch maar eens aan denken, al ben ik bang dat ik daarin wel hardleers zal blijken.
Veel te vroeg zaten we natuurlijk al te wachten op de limo. Die kwam ongeveer op tijd, voor ons gevoel van punctualiteit voor een dienstverlenend bedrijf natuurlijk te laat, maar 3 minuten over half mag je die beste man niet echt kwalijk nemen. Weer een lekker grote auto, met dvd speler. de Sea-to-Sky Highway (klinkt beter dan Highway 99) bij daglicht is een stuk mooier, al blijft er op de foto's weinig van over, daarvoor was het toch net te bewolkt. Dan maar gewoon genieten van het uitzicht, al hebben de passagiers onder de 18 niets meegekregen behalve de film. Goede timing, want de film was afgelopen toen we Vancouver inreden. Veel te vroeg op het vliegveld natuurlijk, de balie van de KLM was zelfs nog niet open, maar we waren niet de eerste, waren nummer 5 in de rij, haha, blijkbaar zijn er meer Hollanders die van op tijd houden. Daarna de foodcourt opgezocht voor de lunch en om onze laatste Canadese dollars uit te geven. Het allerslechtste fast food restaurant ooit getroffen, Bart heeft z'n kipburger niet eens opgegeten. Gelukkig konden we als toetje een lekkere Starbucks Cappuccino met chocolate chip cookie doen, dat maakt een hoop goed.
De blauwe vogel stond al bij de gate, klaar om ons te vervoeren naar Nederland. Met m'n silver elite pas van KLM (lang leven reizen voor het werk, die tripjes Londen tellen ook voor je elite punten) mochten we lekker als een van de eersten aan boord om ons in onze te krappen stoelen te kunnen nestelen. De TV deed het dit keer wel, allemaal 1 film gekeken en daarna geprobeerd om te slapen, want ja, je raakt wel 9 uur van je nacht kwijt... Wilde niet voor iedereen even goed lukken en Bart en ik hebben allebei een tweede film gekeken in de laatste uurtjes van de reis. We landden prima op tijd, maar toen was er een akkefietje met de lopende band van de bagagebanden, dik drie kwartier op onze koffer staan wachten. Ach, dan zijn we toch al wat later, dus laten we dan ook ons gebruikelijke aankomst ritueel maar doen: Bart en Aske koffie bij de Starbucks en Eniek en Stijn met geld naar de AH to Go om iets te drinken en te eten uit te zoeken.
In de auto begon de dufheid al wel wat toe te slaan, beste remedie is gewoon doorgaan. Op zaterdag dus vier wasjes gedraaid, Harmisol voor de ski-kleding gehaald bij de drogist, de kerstboom opgeruimd (die stond nog in volle glorie in de woonkamer, inclusief timer om iedere avond als licht in de duisternis te dienen), de boodschappen hoefden we niet te doen, alleen maar op te ruimen, want ik had in Canada de Albert al besteld, haha, lekker lui. In slaap komen na zo'n reis is niet het probleem, maar dan merk je toch dat je bio-ritme wat is verstoord, Eniek werd om 12 uur wakker en stond erop dat ze absoluut niet meer kon slapen en Stijn was om 1 uur ook klaar wakker, bij Bart en mij was in eerste instantie niet veel aan de hand, maar met twee wakkere kinderen duurde het toch tot een uurtje op drie voordat huize van der Werff weer in rust gedompeld was. En dan het opstaan, wekker heel dapper op half negen, maar zzzz we konden allemaal nog wel even slapen (in Canada was het ook pas middernacht).
We hebben allevier hartstikke genoten van onze ski-vakantie, dat is waarschijnlijk meer dan duidelijk uit alle blogs. Voor wat sneeuw natuurlijk wat ver om te reizen, maar het is wel supergaaf om op de Olympische pistes te hebben gestaan, hondensleeen, tubing, weer even bijgetankt op onze Noord-Amerika sfeer en het dorp Whistler is ook supergezellig. Gelukkig waren we dit jaar niet in Stowe (geen sneeuw) of Oostenrijk/Frankrijk (te veel sneeuw), Whistler was onze mama-beer qua sneeuw. Nu eerst maar even acclimatiseren voor we de volgende vakantie gaan plannen (nee, we gaan niet in februari nog een keer skien, dat zit er dit jaar niet in ). Thuis zijn is ook weer lekker, het slechte weer was even twee dagen weg (hopelijk langer) en we genieten weer volop van het mooie uitzicht.
Het weer is hier een soort Dr Jekyll en Mr Hyde, hadden we gisteren nog het slechtste ski-weer ever, vandaag zowaar blauwe hemel! Da's boffen op de laatste dag. Geen ski-les, dus geen stress in de ochtend, ach in ieder geval geen haast. "Rustig" ontbeten beneden in de zaal (wat een drukte!) en daarna snel de piste op. Gezellig, hoor, met z'n vieren in de lift. Al had ik in het begin wel een doosje geduld pillen nodig. De snelheid ligt bij de kinderen toch een stukje lager en ook hun voorkeur voor groene pistes was even wennen, de afgelopen dagen hebben Bart en ik juist alle groenen ontweken! Maar als je eenmaal in de geduld-zone zit, dan is het heerlijk als Eniek of Stijn gewoon de pistes herkent en je wil laten zien wat haar/zijn favoriete stukje is. Stijn had het al snel koud, dus snel een restaurantje opgezocht voor koffie/warme chocomel. We hadden allevier lekker rode wangen en neuzen, dus het was ook wel een beetje fris vandaag. We zagen buiten een fotograaf in de weer, we hebben van de kinderen natuurlijk al foto's via de ski-school, maar laten we eens gek doen: familie-foto's op de berg. Erg aardige fotograaf die ons neerzette en nog net niet boetseerde in een positie die hij voor ogen had. Zelf ging hij ook regelmatig languit liggen. Kaartje mee en beneden konden we 's middags de foto's bekijken. Eerst nog maar even skien. Toen Stijn het weer koud kreeg (en naar de WC moest) zijn we opgesplits in een dames en heren-team: see you in the hotel for lunch! Eniek's durf nam toe, dus zelfs een leuke blauwe erin kunnen plakken. Na de lunch met z'n viertjes weer in de lift gestapt en terug naar Whistler Mountain geskied, alwaar we de foto's gingen bekijken. Oei, wat ze daar durven vragen! Dan was die deal voor de kinderfoto's echt een koopje. Maar de foto's waren zodanig leuk dat we het kleinste pakketje (vier foto's) hebben gekozen, kiezen uit 23 was lastig. Ze worden naar huis gestuurd, want tja, geen rekening gehouden dat ze nog naar het lab moeten, morgen ophalen zit er niet echt in...
Eniek wilde nog wel een keer helemaal omhoog, Stijn wilde liever terug naar het hotel via de gondel. Dan maar weer heren versus dames. Extra lange afdaling ter afsluiting, dik 1200m vertical en bijna 4 km afdaling, yummy De track record via de mobile phone app van Whistler laat goed zien dat we lekker beide bergen geskied hebben vandaag. Einde van de middag begon het weer een beetje te sneeuwen. Erg leuk om op de daken van de hutjes op de piste te zien hoeveel sneeuw er de laatste tijd gevallen is. Het zijn eigenlijk net boomringen: steeds weer een nieuw laagje sneeuw.
In het hotel konden we onze ski's weer inleveren, we hoefden dus niet terug naar het dorp waar we ze gehuurd hadden. Lekker nog even sneeuwballen gegooid, extreem lang in het zwembad en de hot tub gehangen en daarna weer op de kamer gegeten, lekker typisch Amerikaans: pizza! Maar heel eerlijk, de pizza van Bleij bij ons op Katendrecht is lekkerder (al maakt die (nog) geen Hawaii pizza). Heerlijke laatste dag skien en genieten gehad. Nu nog even een paar uur in de ontkenningsfase en dan beginnen we alweer aan de terugreis.
Dinsdagavond had ik al geschreven over het trieste geluid van regen op het dak, nou, na een hele nacht stortregenen is niet alleen het geluid triest, ook de aanblik. Maar goed, je hebt betaald voor de ski-lessen van de kids (en de liftpassen), dus je gaat gewoon. Eniek en Bart gingen weer skiend, de lift draaide nog niet, dus ze moesten een klein kwartiertje wachten en tegen de tijd dat ze drie kwartier later bij de les kwamen, waren het allebei meer verzopen katjes dan stoere skiers. Eniek's oude handschoenen waren overduidelijk niet meer waterdicht, dus in alle haast een winkel binnen en nieuwe handschoenen gekocht, niets is erger dan het koud hebben op de helling. Toch grappig dat je voor je kinderen niet nadenkt en gewoon uitgeeft, terwijl Bart en ik gistermiddag met allerlei dingen in onze handen hebben gestaan en gedacht "erg leuk, maar ik heb het niet echt nodig". Of wellicht is het verschil ook het woord 'nodig', want als Eniek graag een nieuwe roze helm zou willen, dan is ons antwoord waarschijnlijk ook: dat heb je niet nodig. Beide kinderen omhoog in de gondel, Bart en ik toch ook maar gaan skien, na de eerste helling waren we zooooo doorweekt, het kwam bij m'n ellebogen door m'n jas heen en zelfs m'n onderbroek was nat. Niet leuk meer, dus snel omhoog naar het hotel, alle natte kleren voor de openhaard en even rustig een filmpje kijken in het appartement. De regen werd langzaam aan minder en na de film en lunch toch maar onze natte handschoenen weer aangetrokken om te gaan skien. Nog een paar hellinkjes gedaan en het zware-sneeuw-skien geoefend. De kinderen hebben zich prima vermaakt en waren niet eens helemaal doorweekt, waarschijnlijk op de juiste momenten binnen gezeten (vooral 's ochtends). Ze waren wel lekker moe. Voor Stijn z'n snowboard weer ingeruild voor een paar ski's, morgen laatste dagje skien, geen les, maar gewoon met z'n viertjes. Eens kijken hoe het weer is en hoe de sneeuw zich houdt, als je maar hoog genoeg gaat, valt het wel mee en je kunt altijd nog de gondel terug naar het dal nemen.
p.s. Superleuk restaurant ontdekt (eh...via bezorging): OPA, dat moesten we uitproberen natuurlijk. Blijkbaar is het ook een Grieks woord, dus heerlijk souflaki, tsaziki, pita en humus gegeten...
regen beneden = sneeuw boven
|
04 Januari 2012 | 06:11:59
Vandaag
zoals voorspeld regen beneden in het dal, eigenlijk vanaf gisteravond
al, dat wordt dus een beetje een trieste boel buiten de pistes om. Op de
piste ligt genoeg basislaag sneeuw om zelfs met 24h regen nog sneeuw
over te houden. Nu maar afwachten hoe dat is als er daarna een flinke
nacht vorst overheen gaat Maar goed, niet getreurd, want regen beneden betekent sneeuw bovenin en
dat is weer heel mooi: dikke vlokken die naar beneden dwarrelen en een
dikke laag verse sneeuw achterlaten om lekker doorheen te skien. Vooral
naar boven dus! Wegbrengen van de kinderen naar ski-les vanochtend was
al een ander ritueel: Eniek en Bart gingen namelijk skiend. Stijn en ik
zouden met de bus, maar die reed net voor onze neus weg: dan maar lopen.
Nu weten we ook weer dat je er als je flink doorloopt net zo lang over
doet als de bus: 15 minuten.
Whistler Mountain heeft ook een iPhone app die via GPS bijhoudt waar je allemaal
bent, net zoiets als de Flaik van de kinderen dus. Je kunt je route via
e-mail naar jezelf sturen en als je die file dan opent, dan krijg je je
route te zien in Google Earth, hartstikke gaaf dus! Geen idee of de
snelheden en afstanden accuraat zijn, maar leuk om te zien is het wel,
als het sneeuwt ga je een stuk langzamer over de pistes dan als het niet
sneeuwt, dan haal je wel maximale snelheden van 60-70 km/uur. Al ben ik
er wel achter dat snelheid relatief is, als je in control bent, dan kun
je zo hard gaan als je wilt zonder dat het eng voelt, maar als je net
even een beetje te veel achterop zit, dan voelt een beetje snel al gauw
te snel. Voor jullie zegt het kaartje natuurlijk helemaal niets, maar na
8 dagen skien beginnen we de pistes een beetje te kennen en ook de
orientatie van de liften. De bovenste berg is Blackcomb Mountain, daar zit ons hotel dus aan en de onderste berg is Whistler
Mountain, daar kun je aan beide kanten vanaf, vandaag hebben we
Creekside weer gedaan (Franz's run wordt favoriet). Die lange rechte
lijn is de Peak2Peak, die hebben we ook vandaag weer gedaan. En ja,
Matthijs, we hebben de speciale rij gezien voor de gondel met glazen
bodem, maar vonden de rij toch te lang om in te gaan staan na jouw
verhaal over hoe klein dat glas eigenlijk is. Een paar heerlijk lange
runs gemaakt vandaag, van zo'n 1200m verticaal verval per stuk, dan
vergeet je gewoon dat je daarvoor ook in de lift moet zitten om zo hoog te komen (kan oplopen tot 25 minuten in de lift), want voor de afdaling doe je het allemaal.
Einde middag weer terug om de kinderen op te halen, die komen tussen 3 en half vier naar beneden, weet niet waarom wij
er altijd trouw om vijf voor 3 staan, want meestal moeten we toch
minimaal tot 10 voor half vier wachten. Zo ook vandaag. Geeft je wel de
kans om even rond te kijken op het plein, dan zie je dat de pistes
inderdaad allemaal aan het sluiten zijn: alle liften staan op rood. Ook
leuk om te zien: ze hebben nog een oud gondeltje bewaard, echt ongelofelijk dat men vroeger in die
dingen omhoog ging! Toen we de kids eindelijk weer gevonden hadden, een
briljante oplossing gevonden voor de altijd bomvolle bus: gewoon met de
gondel richting mid-station Blackcomb, die draait namelijk gewoon nog
vanwege het tubing park, en van daaruit over de piste naar het hotel
lopen. Kunnen Bart en Eniek skiend doen en Stijn mocht ook even het
laatste stukje meeliften. Morgen nog 1 dagje les en daarna nog 1 dagje
samen skien, het gaat hard met de vakantiedagen...
Vandaag was echt een schitterende dag, clear skies en heel mooi uitzicht. Zo snel mogelijk zo hoog mogelijk, was dus het doel nadat we de kinderen naar hun ski & snowboard les hadden gebracht. Het was een stuk drukker dan gisteren, maar nog steeds prima te doen allemaal. En alle liften waren open! Naar de top van Whistler Mountain (2182m) om daar van de zon en het uitzicht te genieten. Op elke top staat weer zo'n Whistler beeld, dit keer konden we het zien, vorige keer dat we hier waren, was het zo mistig, hebben we dat hele beeld gemist, haha. Net onder de top waaide het toch wel flink, met wind tegen was de helling zelfs te klein op het pad om echt vooruit te komen, grappige gewaarwording om heuvel af te prikken. Dan maar snel een stukkie lager, dat skiet wat prettiger, een paar bomen om je heen is ook een stuk mooier. Onderweg naar beneden naar Creekside nog even de Olympische ringen op de foto gezet die langs de vrouwen super-G piste staan. In Creekside stapte Bart even af, hij was niet zo lekker, dus ging even krantje lezen in de Starbucks daar. Toen ik na een extra piste bij hem kwam, ging het nog steeds niet helemaal lekker, heel grieperig, rillerig en met hoofdpijn. Tja, dan maar terug naar het hotel, of in ieder geval ging Bart terug, ik "mocht" nog even verder skien, veel te mooie dag! Weer helemaal terug naar boven gegaan om in de Symphony Bowl te skien, geweldige sneeuw-kwaliteit en mooie pistes. Bovenin begon de bewolking al op te komen, de wind nog harder te waaien, dus het zicht werd minder, vervelend gevallen op m'n schouder, maar aangezien ik nog prima kon prikken, niets om je druk over te maken (al wordt-ie nu toch wel wat stijf...). Met de lunch weer even bij Bart gekeken, die lamlendig op de bank hing, aspirine erbij, kopje thee. Ik ging in m'n eentje de kinderen ophalen, via een lekker lange piste uiteraard In die drukte merk je dan toch dat met z'n tweeen ophalen veel makkelijker is, want daar raakte ik Stijn toch kwijt in de massa! Overal gekeken, zelfs bij de bushalte, weer terug naar de skischool, zag ik hem gelukkig staan in het winkeltje bij het ski-depot. Phew, dat luchtte op. Achteraf bedenk je je dan dat mijn telefoonnummer op hun ski-pas staat, dus hij had naar een ski-guard kunnen lopen, die mij dan had kunnen bellen, maar goed, dat bedenk je je pas achteraf. De rest van de middag met z'n allen op de bank gehangen voor de TV, in het appartement gekeken en vroeg naar bed, alledrie liggen ze er al in, ik zal 't ook niet al te laat maken, hoe meer we vroeg naar bed/vroeg weer op kunnen aanhouden, hoe makkelijker de overgang straks weer wordt naar +10 uur...
Morgen hopelijk een dag met minder pech en meer gezondheid!
een goed begin van het nieuwe jaar
|
02 Januari 2012 | 06:15:09
Allereerst natuurlijk vanuit Canada: een heel goed 2012! De eerste blog van 2012, we gaan gewoon door, net zo lang tot we niets leuks meer beleven, niemand er meer over wil lezen of ik er genoeg van heb, eens kijken wat eerst komt. Voorlopig: op naar het 5-jarig jubileum van deze blog (over een paar maanden)!
We hebben de jaarwisseling hier wel drie keer gevierd: de eerste keer om drie uur op het tubing park, de tweede keer toen we naar bed gingen om 9 uur (NewYork) en daarna om 12 uur hier in Whistler, met dank aan de wekker om 5 voor twaalf, zodat we net op tijd waren om met z'n vieren het vuurwerk te bekijken vanaf ons balkon (jas aan, want het was brrrr-koud).
's Ochtends ook de wekker gezet, want we hadden gewoon weer ski-lessen geboekt voor de kids. Of liever: ski-lessen voor Eniek en snowboard-lessen voor Stijn. Dus om kwart over acht gewoon weer de bus in. De laatste feestgangers kwamen - nog halfdronken - diezelfde bus uit bij het hotel, haha. Beide kinderen hadden er veel zin in om aan iets "nieuws" te beginnen. Wij gingen weer op pad om wat nieuwe liftjes en pistes te scoren. Het is nog nooit zo rustig geweest bij de liften en op de pistes als op 1 januari 's ochtends, wel lekker voor ons, nergens een rij en alle ruimte op de piste. Helemaal bovenin was het weer foggy en koud, maar in het middenstuk was het werkelijk schitterend, je kon het dal ook goed zien liggen, tussen de bomen door skien, echt geweldig! Wel even wennen dat Bart ook weer op ski's is, hij gaat een stuk harder dan ik, dus waar ik lekker kon uitrusten als hij met z'n board in de sneeuw zat, was er nu geen uitrusten bij Maar gelukkig is er altijd de koffie-pauze (voor het eerst bij de Starbucks dit keer) en de lunch (weer lekker in het hotel).
's Middags deed ik boodschappen bij de grote supermarkt aan de rand van het dorp, beetje verder lopen dan normaal, maar dan heb je ook een ruimer assortiment en iets betere prijzen, haha, in plaats van $8 voor een grote fles tropicana, nu $7,79. En nog beter: ik had in de krant een coupon gevonden voor korting, de koopjesjager komt weer boven, zelfs op vakantie. Bart haalde ondertussen de kinderen op van les, ze hadden het allebei geweldig gehad. Eniek had het skien al snel weer helemaal onder de knie en Stijn deed het geweldig op het snowboard, hij mag morgen al naar level 2 om echte bochtjes te leren draaien. Wel heel grappig om te zien dat zijn GPS patroon heel anders is in 1 keer, op de ski door het hele gebied en vandaag 1 stipje bovenop de berg, de kinderwei:
Lekker in het hotel gegeten (worteltjes, ovenfriet en kip met ijs toe, lang leve de uitgebreide supermarkt!), uiteraard nog even gezwommen, spelletje stap op, open haardje aan, mmm, dit is het leven. Goed begin is het halve werk, zeggen ze dan
De laatste dag van 2011 gingen we niet skien, maar andere sneeuw-activiteiten ondernemen. En dat was minstens net zo leuk! Als eerste een lang gekoesterde wens: hondenslee-rijden. Gisteren toch maar besloten dat we deze once-in-a-lifetime-experience niet wilden missen en ze hadden gelukkig nog plek voor de half negen tour. Dus normale tijd ontbijten en dan via de piste naar beneden lopen om daar eerst afscheid te nemen van de nodige dollars (maar dat vergeet je heel snel weer ) en daarna hallo te zeggen tegen de honden, na een ritje van 25 minuten naar de middle-of-nowhere. Het is een grote club, ze hebben 150 honden en kunnen dus heel wat sleetjes aan. Voor elke slee gaan 5-8 honden en je zit met z'n tweetjes erin. Uiteraard met de menner achterop (als dat ook zo heet bij honden). Ik werd eerst met Eniek voorgesteld aan onze honden: Wheasel, Question, Schwarzie, Muffin, Reggie en Peak. Echt schatten van honden, heel vriendelijk en aanhalig. Ik mocht zelfs helpen met de harnassen: over het hoofd, voorpoten erdoor en dan aan het touw voor de slee haken. Ze hebben geen teugels, maar luisteren gewoon naar de slee (en het pad is ook zo smal, je kunt niet echt ergens anders heen). Vlak voor vertrek raakten alle honden redelijk opgewonden en gaven met z'n allen een oorverdovend blaf-concert, snel gaan en de energie eruit halen. Je zit lekker warm onder een dekentje, maar tip voor de volgende keer: je sneeuwbril opzetten, want de honden schoppen steeds kleine stukjes ijs naar achteren toe, da's geen pretje in je gezicht. Gaat best hard, echt geweldig wat een kracht. De honden krijgen het zo warm, die moeten zo af en toe even rollen in de sneeuw om af te koelen. Door de mooie besneeuwde bossen gecrossed en bij terugkomst mochten we weer helpen met de honden uit hun halster halen. Echt nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar ik zou er zo eentje in m'n koffer stoppen als dat kon! (vooral Muffin) Realistisch blijven: we zijn niet genoeg thuis voor een hond en daarnaast komen ze de immigratie niet echt makkelijk door, haha. Nog wat warme chocomel, met de puppies spelen en daarna weer terug naar het dorp.
In het dorp even rondgewandeld en op de foto met het Olympisch beeld bij de ingang van het dorp, lekker gelunched in een cafe en daarna door naar activiteit 2 van vandaag: het tubing park. Met de gondel naar het middenstation op Blackcomb mountain, even een klein stukje lopen en dan...een uur in de rij voor je uberhaupt een bandje krijgt. Hadden we al gehoord dat het er erg druk zou zijn, dus daar hadden we ons op ingesteld. Wat dat betreft de mooiste dag gekozen: lekker zonnig, dus ook niet al te koud. En vergeleken met de wachtrij voor de Eiffeltoren eerder dit jaar eigenlijk een makkie. Als je dan je band hebt, mag je 1 uur lang gebruik maken van het loopbandje naar boven en de glijbanen naar beneden. De eerste keer conservatief op de blauwe naar beneden met z'n vieren aan elkaar, echt geweldig snel en leuk was dat. Snel weer terug in de rij naar boven, nog een keer. Een uur gaat snel voorbij, maar we hebben toch mooi vijf ritjes naar beneden kunnen maken. Daarna hadden we het ook wel een beetje koud. Teruggelopen over de piste (goed omhoog kijken, jongens, naar beneden kijken heeft weinig zin, daar komen geen skiers vandaan!) naar het hotel om op te warmen. Nog even zwemmen, klein boodschapje doen en lekker in het appartement eten.
Nu wachten tot het hier 12 uur is, of misschien zet ik voor de zekerheid wel gewoon een wekker, zzzzz. Om drie uur hebben we elkaar al gelukkig nieuwjaar gewenst, lekker op Nederlandse tijd, wel raar om dat op klaarlichte dag te doen. Sowieso voelt het absoluut niet als oudjaar, dat krijg je als je de gebruikelijke rituelen van kerstdiner, te veel eten, paar dagen lekker thuis zitten, oudejaarsconference en oliebollen overslaat. Misschien helpt middernachtelijk vuurwerk een beetje, het Rotterdamse festijn op youtube kunnen aanschouwen, lang leven het internet-tijdperk
Gelukkig zijn we van die glas halfvol mensen, halverwege betekent dat we nog de helft van onze vakantie voor ons hebben Vandaag was de laatste dag van de kinderen hun Kids Adventure Camp, allebei de vijf dagen les goed afgesloten met lekker veel pistes. Stijn mocht zelfs een niveautje hoger skien, maar wilde toch wel heel graag snowboarden, als dat nog kon. Eniek kreeg een level 3 - ster, maar het plan was toch al dat ze de tweede vijf dagen zou gaan skien, ook al was ze er nog wel dubbel over, want snowboarden is echt wel heel erg leuk. Leuk om te zien dat ze daar zo stoer in is, want ze valt af en toe best hard, maar dan staat ze gewoon weer op en gaat door. Erg goed! Hopelijk gaat het skien volgende week net zo goed.
Enfin, enorme logistieke operatie weer: eerst proberen of we Stijn z'n geplande ski-lessen nog om konden zetten naar snowboard lessen. Dat kon. Erg fijn voor Stijn, die stond gewoon te springen van excitement. Enige nadeel: daar gaat ons plan van lekker relaxed de heuvel afskien vanuit het hotel naar de skiles, snowboard is alleen op de Whistler kant en niet aan de Blackcomb kant, nog gewoon even een paar dagen met de bus naar de piste dus. Wat men al niet over heeft voor z'n kinderen... Na het regelen van de skilessen door naar de ski-verhuur, want Eniek moest haar board ruilen voor ski's en Stijn z'n ski's voor een board. Ik grapte al dat ik de volgende keer zou mikken op een tweeling, zodat ze gewoon onderling konden uitwisselen. Bart moet ook z'n board ruilen voor ski's, echter, hij heeft eigen schoenen, dus kon z'n board nog niet inleveren, aangezien hij niet op sokken naar huis wilde. Gelukkig zit er in het hotel ook een mini-dependance en hebben we het kunnen regelen dat hij z'n board in het hotel om kan ruilen.
Morgen hebben we daar alle tijd voor, want we hebben dan onze "rust-dag" ingepland (twee keer 5 dagen skien met een rustdag vooraf en eentje in het midden was het plan van deze vakantie). Waarschijnlijk hebben we onze rust-dag nu op de mooiste ski-dag van de week, maar ach, we hebben tot nu toe alsmaar mooie sneeuw gehad. Afgelopen nacht had het 10-15 cm gesneeuwd op de pistes, dus vanochtend konden we heerlijk powder skien, of op z'n Duits Tiefschnee, dat is zo lekker stil en zacht, echt magisch skien. Halverwege de dag ging het zowaar weer sneeuwen, echt heftig, je kon rond een uur of twee bijna niets meer zien, dan wordt het Tiefschnee op gevoel skien en dat is toch inspannender, maar nog steeds ontzettend leuk. Morgen ligt er dus een mooie laag nieuwe sneeuw om op te skien en naar verluid gaat het zonnetje zelfs schijnen. We hebben genoeg leuke dingen gepland voor morgen, dus ook hier in het dal komt dat zonnetje mooi uit. Maar daarover morgen meer. Vandaag geen foto's, met al die sneeuw is dat wat lastig, morgen weer.
Met z'n viertjes naar de officiele premiere van de Ollie B Bommel musical "de nieuwe ijstijd" geweest. Was natuurlijk extra leuk door de komst van de Koningin. Wij gingen ook over de rode loper die uitgelegd was, maar de fotografen die er al klaar stonden, hadden geen belangstelling voor ons, ook al hadden we ons op ons paasbest gekleed. Heel grappig om te zien hoe zoiets gaat, want iedereen kijkt natuurlijk uit naar de koningin, maar buiten wachten had geen zin, dat was goed getimed: eerst iedereen de zaal in en op het allerlaatst de koningin erin. Iedereen om zich heen kijken om te zien welke stoelen nog vrij waren. Ook dat was slim uitgedacht: niet helemaal vooraan, want dan zit je natuurlijk vast bij het toneel, nee, de voorste rij bij het 
middenpad, zo kan de koningin in geval van calamiteit snel weggeleid worden en kunnen ze mooie de paden voor haar vrij houden bij de pauze en na afloop. Wij zaten op rij 27, dus relatief ver weg om het goed te zien, maar door de ambtsketting van Aboutaleb die schitterde konden we het toch goed zien en het kapsel van Bea natuurlijk, dat valt wel op. Maar echt een mooie foto was niet te maken. Bart heeft wel een filmpje gemaakt met z'n iPhone, dan hoor je ook goed hoe iedereen uit z'n dak gaat: staan, klappen en 1 jongen riep zelfs kei-hard: leve de koningin. Waarop Eniek verzuchtte: ze is ook maar gewoon een mens, hoor!
De voorstelling was erg leuk. De welbekende strip-drieluik vormde steeds de digitale achtergrond, er was een mix van acteurs en vertellers/stemmen. Bart was erg knap, die herkende zowaar de stemmen van Jacques d'Ancona (Argos) en Paul van Vliet (verteller). Natuurlijk thuis nagezocht wie er nog meer in zaten. Toen snapten we ook waarom we Peter Faber (Joost) tegen het lijf liepen in de pauze, die had ook een stem in het geheel. Lekker genieten van de welbekende uitspraken van Bommel en de zang was ook erg goed. Grote hilariteit tijdens de voorstelling toen Kapitein Walrus zei "een kapitein verlaat nooit z'n schip". Een hartelijk gelach en applaus, heel relevant in deze tijd 
Ook de laatste uitsmijter, als versie van Ketelbinkie, toen wij uit Rommeldam vertrokken was in Rotterdam natuurlijk een groot succes. Op de vraag van Eniek waar de B van Ollie B Bommel voor staat, heb ik geen goed antwoord kunnen vinden. Op Eniek's tweede vraag had Stijn een heel goed antwoord. Eniek vroeg namelijk, waarom Tom Poes een jongen is en toch gespeeld wordt door een meisje. Waarop Stijn doodleuk antwoord, het is geen kater! Logisch toch, haha. 
Tjonge, het is toch frappant hoe snel je de vakantie al weer lang geleden lijkt. Ik weet nog dat ik op maandag dacht 'die vakantie-ontspanning gaan we lekker lang vasthouden'. Nou, op dinsdag heb je al niet meer door dat het pas je tweede werkdag is! Ach, dat helpt ons dan weer door de jetlag heen. Want deze hele week is het bar-slecht gegaan met opstaan. Ach, niet dat we ons verslapen hebben, maar de wekker heeft toch meer gekreun en snoozes naar z'n hoofd gekregen dan normaal gesproken. Misschien dat ik na een week van dit ritueel niet meer mag spreken van jetlag, maar dat ik de diagnose moet bijstellen naar winterblues. Daar is maar 1 remedie tegen. Nee....niet vroeger naar bed gaan... gewoon leuke dingen plannen! 
zitten wij in het oude Luxor. Op rij 27, dat wel, maar het voordeel van een beetje achterin zitten is dat je mooi de zaal in de gaten kunt houden of Bea binnen komt of niet. Als ze zich net zo kleed als bij haar laatste staatsbezoek, dan is ze niet te missen!
Nederland. Met m'n silver elite pas van KLM (lang leven reizen voor het werk, die tripjes Londen tellen ook voor je elite punten) mochten we lekker als een van de eersten aan boord om ons in onze te krappen stoelen te kunnen nestelen. De TV deed het dit keer wel, allemaal 1 film gekeken en daarna geprobeerd om te slapen, want ja, je raakt wel 9 uur van je nacht kwijt... Wilde niet voor iedereen even goed lukken en Bart en ik hebben allebei een tweede film gekeken in de laatste uurtjes van de reis. We landden prima op tijd, maar toen was er een akkefietje met de lopende band van de bagagebanden, dik drie kwartier op onze koffer staan wachten. Ach, dan zijn we toch al wat later, dus laten we dan ook ons gebruikelijke aankomst ritueel maar doen: Bart en Aske koffie bij de Starbucks en Eniek en Stijn met geld naar de AH to Go om iets te drinken en te eten uit te zoeken. 
g. Gelukkig waren we dit jaar niet in Stowe (geen sneeuw) of Oostenrijk/Frankrijk (te veel sneeuw), Whistler was onze mama-beer qua sneeuw. Nu eerst maar even acclimatiseren voor we de volgende vakantie gaan plannen (nee, we gaan niet in februari nog een keer skien, dat zit er dit jaar niet in 
). Thuis zijn is ook weer lekker, het slechte weer was even twee dagen weg (hopelijk langer) en we genieten weer volop van het mooie uitzicht. 
Het weer is hier een soort Dr Jekyll en Mr Hyde, hadden we gisteren nog het slechtste ski-weer ever, vandaag zowaar blauwe hemel! Da's boffen op de laatste dag. Geen ski-les, dus geen stress in de ochtend, ach in ieder geval geen haast. "Rustig" ontbeten beneden in de zaal (wat een drukte!) en daarna snel de piste op. Gezellig, hoor, met z'n viere
n in de lift. Al had ik in het begin wel een doosje geduld pillen nodig. De snelheid ligt bij de kinderen toch een stukje lager en ook hun voorkeur voor groene pistes was even wennen, de afgelopen dagen hebben Bart en ik juist alle groenen ontweken! Maar als je eenmaal in de geduld-zone zit, dan is het heerlijk als Eniek of Stijn gewoon de pistes herkent en je wil laten zien wat haar/zijn favoriete stukje is. Stijn had het al snel koud, dus snel een restaurantje opgezocht voor koffie/warme chocomel. We hadden allevier lekker rode wangen e
n neuzen, dus het was ook wel een beetje fris vandaag. We zagen buiten een fotograaf in de weer, we hebben van de kinderen natuurlijk al foto's via de ski-school, maar laten we eens gek doen: familie-foto's op de berg. Erg aardige fotograaf die ons neerzette en nog net niet boetseerde in een positie die hij voor ogen had. Zelf ging hij ook regelmatig languit liggen. Kaartje mee en beneden konden we 's middags de foto's bekijken. Eerst nog maar even skien. Toen Stijn het weer koud k
reeg (en naar de WC moest) zijn we opgesplits in een dames en heren-team: see you in the hotel for lunch! Eniek's durf nam toe, dus zelfs een leuke blauwe erin kunnen plakken. Na de lunch met z'n viertjes weer in de lift gestapt en terug naar Whistler Mountain geskied, alwaar we de foto's gingen bekijken. Oei, wat ze daar durven vragen! Dan was die deal voor de kinderfoto's echt een koopje. Maar de foto's waren zodanig leuk dat we het kleinste pakketje (vier foto's) hebben gekozen, kiezen uit 23 was lastig. Ze worden naar huis gestu
urd, want tja, geen rekening gehouden dat ze nog naar het lab moeten, morgen ophalen zit er niet echt in... 
De track record via de 
mobile phone app van Whistler laat goed zien dat we lekker beide bergen geskied hebben vandaag. Einde van de middag begon het weer een beetje te sneeuwen. Erg leuk om op de daken van de hutjes op de piste te zien hoeveel sneeuw er de laatste tijd gevallen is. Het zijn eigenlijk net boomringen: steeds weer een nieuw laagje sneeuw. 
In het hotel konden we onze ski's weer inleveren, we hoefden dus niet terug naar het dorp waar we ze gehuurd hadden. Lekker nog even sneeuwballen gegooid, extreem lang in het zwembad en de hot tub gehange
n en daarna weer op de kamer gegeten, lekker typisch Amerikaans: pizza! Maar heel eerlijk, de pizza van Bleij bij ons op Katendrecht is lekkerder (al maakt die (nog) geen Hawaii pizza). Heerlijke laatste dag skien en genieten gehad. Nu nog even een paar uur in de ontkenningsfase en dan beginnen we alweer aan de terugreis. 
Dinsdagavond had ik al geschreven over het trieste geluid van regen op het dak, nou, na een hele nacht stortregenen is niet alleen het geluid triest, ook de aanblik. Maar goed, je hebt betaald voor de ski-lessen van de kids (en de liftpassen), dus je gaat gewoon. Eniek en Bart gingen weer skiend, de lift draaide nog niet, dus ze moesten een klein kwartiertje wachten en tegen de tijd dat ze drie kwartier later bij de les kwamen, waren het allebei meer verzopen katjes dan stoere skiers. Eniek's oude handschoenen waren overduidelijk niet meer waterdicht, dus in alle haast een winkel binnen en nieuwe handschoenen gekocht, niets is erger dan het koud hebben op de helling. Toch grappig dat je voor je kinderen niet nadenkt en gewoon uitgeeft, terwijl Bart en ik gistermiddag met allerlei dingen in onze handen hebben gestaan en gedacht "erg leuk, maar ik heb het niet echt nodig". Of wellicht is het verschil ook het woord 'nodig', want als Eniek graag een nieuwe roze helm zou willen, dan is ons antwoor
d waarschijnlijk ook: dat heb je niet nodig. Beide kinderen omhoog in de gondel, Bart en ik toch ook maar gaan skien, na de eerste helling waren we zooooo doorweekt, het kwam bij m'n ellebogen door m'n jas heen en zelfs m'n onderbroek was nat. Niet leuk meer, dus snel omhoog naar het hotel, alle natte kleren voor de openhaard en even rustig een filmpje kijken in het appartement. De regen werd langzaam aan minder en na de film en lunch toch maar onze natte handschoenen weer aangetrokken om te gaan skien. Nog een paar hellinkjes gedaan en het zware-sneeuw-skien geoefend. De kinderen hebben zich prima vermaakt en waren niet eens helemaal doorweekt, waarschijnlijk op de juiste momenten binnen gezeten (vooral 's ochtends). Ze waren wel lekker moe. Voor Stijn z'n snowboard weer ingeruild voor een paar ski's, morgen laatste dagje skien, geen les, maar gewoon met z'n viertjes. Eens kijken hoe het weer is en hoe de sneeuw zich houdt, als je maar 
hoog genoeg gaat, valt het wel mee en je kunt altijd nog de gondel terug naar het dal nemen. 
Vandaag
zoals voorspeld regen beneden in het dal, eigenlijk vanaf gisteravond
al, dat wordt dus een beetje een trieste boel buiten de pistes om. Op de
piste ligt genoeg basislaag sneeuw om zelfs met 24h regen nog sneeuw
over te houden. Nu maar afwachten hoe dat is als er daarna een flinke
nacht vorst overheen gaat
Maar goed, niet getreurd, want regen beneden betekent sneeuw bovenin en
dat is weer heel mooi: dikke vlokken die naar beneden dwarrelen en een
dikke laag verse sneeuw achterlaten om lekker doorheen te skien. Vooral
naar boven dus! Wegbrengen van de kinderen naar ski-les vanochtend was
al een ander ritueel: Eniek en Bart gingen namelijk skiend. Stijn en ik
zouden met de bus, maar die reed net voor onze neus weg: dan maar lopen.
Nu weten we ook weer dat je er als je flink doorloopt net zo lang over
doet als de bus: 15 minuten. 
allemaal
bent, net zoiets als de Flaik van de kinderen dus. Je kunt je route via
e-mail naar jezelf sturen en als je die file dan opent, dan krijg je je
route te zien in Google Earth, hartstikke gaaf dus! Geen idee of de
snelheden en afstanden accuraat zijn, maar leuk om te zien is het wel,
als het sneeuwt ga je een stuk langzamer over de pistes dan als het niet
sneeuwt, dan haal je wel maximale snelheden van 60-70 km/uur. Al ben ik
er wel achter dat snelheid relatief is, als je in control bent, dan kun
je zo hard gaan als je wilt zonder dat het eng voelt, maar als je net
even een beetje te veel achterop zit, dan voelt een beetje snel al gauw
te snel. Voor jullie zegt het kaartje natuurlijk helemaal niets, maar na
8 dagen skien beginnen we de pistes een beetje te kennen en ook de
orientatie van de liften. De bovenste berg is Blackcomb
Mountain, daar zit ons hotel dus aan en de onderste berg is Whistler
Mountain, daar kun je aan beide kanten vanaf, vandaag hebben we
Creekside weer gedaan (Franz's run wordt favoriet). Die lange rechte
lijn is de Peak2Peak, die hebben we ook vandaag weer gedaan. En ja,
Matthijs, we hebben de speciale rij gezien voor de gondel met glazen
bodem, maar vonden de rij toch te lang om in te gaan staan na jouw
verhaal over hoe klein dat glas eigenlijk is. Een paar heerlijk lange
runs gemaakt vandaag, van zo'n 1200m verticaal verval per stuk, dan
vergeet je gewoon dat je daarvoor ook in d
e lift moet zitten om zo hoog te komen (kan oplopen tot 25 minuten in de lift), want voor de afdaling doe je het allemaal.
ij
er altijd trouw om vijf voor 3 staan, want meestal moeten we toch
minimaal tot 10 voor half vier wachten. Zo ook vandaag. Geeft je wel de
kans om even rond te kijken op het plein, dan zie je dat de pistes
inderdaad allemaal aan het sluiten zijn: alle liften staan op rood. Ook
leuk om te zien: ze hebben nog
een oud gondeltje bewaard, echt ongelofelijk dat men vroeger in die
dingen omhoog ging! Toen we de kids eindelijk weer gevonden hadden, een
briljante oplossing gevonden voor de altijd bomvolle bus: gewoon met de
gondel richting mid-station Blackcomb, die draait namelijk gewoon nog
vanwege het tubing park, en van daaruit over de piste naar het hotel
lopen. Kunnen Bart en Eniek skiend doen en Stijn mocht ook even het
laatste stukje meeliften. Morgen nog 1 dagje les en daarna nog 1 dagje
samen skien, het gaat hard met de vakantiedagen... 
de Olympische ringen op de foto gezet die langs de vrouwen super-G piste staan. In Creekside stapte Bart even af, hij was niet zo lekker, dus ging even krantje lezen in de Starbucks daar. Toen ik na een extra piste bij hem kwam, ging het nog steeds niet helemaal lekker, heel grieperig, rillerig en met hoofdpijn. Tja, dan maar terug naar het hotel, of in ieder geval ging Bart terug, ik "mocht" nog even verder skien, veel te mooie dag! Weer helemaal terug naar boven gegaan om in de Symphony Bowl te skien, geweldige sneeuw-kwaliteit en mooie pistes. Bovenin begon de bewolking al op te komen, de wind nog harder te waaien, dus het zicht werd minder, vervelend gevallen 
op m'n schouder, maar aangezien ik nog prima kon prikken, niets om je druk over te maken (al wordt-ie nu toch wel wat stijf...). Met de lunch weer even bij Bart gekeken, die lamlendig op de bank hing, aspirine erbij, kopje thee. Ik ging in m'n eentje de kinderen ophalen, via een lekker lange piste uiteraard 
gingen weer op pad om wat nieuwe liftjes en pistes te scoren. Het is nog nooit zo rustig geweest bij de liften en op de pistes als op 1 januari 's ochtends, wel lekker voor ons, nergens een rij en alle ruimte op de piste. Helemaal bovenin was het weer foggy en koud, maar in het middenstuk was het werkelijk schitterend, je kon het dal ook goed zien liggen, tussen de bomen door skien, echt geweldig! Wel even wennen dat Bart ook weer op ski's is, hij gaat een stuk harder dan ik, dus waar ik lekker kon uitrusten als hij met z'n board in de sneeuw zat, was er nu geen uitrusten bij 
en: Wheasel, Question, Schwarzie, Muffin, Reggie en Peak. Echt schatten van honden, heel vriendelijk en aanhalig. Ik mocht zelfs helpen met de harnassen: over het hoofd, voorpoten erdoor en dan aan het touw voor de slee haken. Ze hebben geen teugels, maar luisteren gewoon naar de slee (en het pad is ook zo smal, je kunt niet echt ergens anders heen). Vlak voor vertrek raakten alle honden redelijk opgewonden en gaven met z'n allen een oorverdovend blaf-concert, snel gaan en de energie eruit halen. Je zit lekker warm onder een dekentje, maar tip voor de volgende keer: je sneeuwbril opzetten, want de honden schoppen steeds kleine stukjes ijs naar achteren toe, da's geen pretje in je gezicht. Gaat best hard, echt geweldig wat een kracht. De honden krijgen het zo warm, die moeten zo af en toe even rollen in de sneeuw om af te koelen. Door de 
mooie besneeuwde bossen gecrossed en bij terugkomst mochten we weer helpen met de honden uit hun halster halen. Echt nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar ik zou er zo eentje in m'n koffer stoppen als dat kon! (vooral Muffin) Realistisch blijven: we zijn niet genoeg thuis voor een hond en daarnaast komen ze de immigratie niet echt makkelijk door, haha. Nog wat warme chocomel, met de puppies spelen en daarna weer terug naar het dorp.
ingang van het dorp, lekker gelunched in een cafe en daarna door naar activiteit 2 van vandaag: het tubing park. Met de gondel naar het middenstation op Blackcomb mountain, even een klein stukje lopen en dan...een uur in de rij voor je uberhaupt een bandje krijgt. Hadden we al gehoord dat het er erg druk zou zijn, dus daar hadden we ons op ingesteld. Wat dat betreft de mooiste dag gekozen: lekker zonnig, dus ook niet al te koud. En vergeleken met de wachtrij voor de Eiffeltoren eerder dit jaar eigenlijk een 
makkie. Als je dan je band hebt, mag je 1 uur lang gebruik maken van het loopbandje naar boven en de glijbanen naar beneden. De eerste keer conservatief op de blauwe naar beneden met z'n vieren aan elkaar, echt geweldig snel en leuk was dat. Snel weer terug in de rij naar boven, nog een keer. Een uur gaat snel voorbij, maar we hebben toch mooi vijf ritjes naar beneden kunnen maken. Daarna hadden we het ook wel een beetje koud. Teruggelopen over de piste (goed omhoog kijken, jongens, naar beneden kijken heeft weinig zin, daar komen geen skiers vandaan!) naar het hotel om op te warmen. Nog even zwemmen, klein boodschapje doen en lekker in het appartement eten. 
de zekerheid wel gewoon een wekker, zzzzz. Om drie uur hebben we elkaar al gelukkig nieuwjaar gewenst, lekker op Nederlandse tijd, wel raar om dat op klaarlichte dag te doen. Sowieso voelt het absoluut niet als oudjaar, dat krijg je als je de gebruikelijke rituelen van kerstdiner, te veel eten, paar dagen lekker thuis zitten, oudejaarsconference en oliebollen overslaat. Misschien helpt middernachtelijk vuurwerk een beetje, het Rotterdamse festijn op youtube kunnen aanschouwen, lang leven het internet-tijdperk 